Interview met Robert Levine over de ‘free ride’ cultuur op het internet

Future of Copyright interviewde Robert Levine, auteur van het boek "Free ride: how the internet is destroying the culture business and how the culture business can fight back". Volgens Robert Levine is een groot aantal consumenten gewend geraakt aan het profiteren van creatieve content op het internet, zonder enige vorm van compensatie te bieden voor de makers van deze films, boeken en muziek.  Volgens Levine profiteren grote bedrijven zoals Google en YouTube  op grote schaal van deze ‘free culture’ beweging, zonder aan de andere kant zelf iets bij te dragen.

Hoe denk je dat de toekomst eruit zal zien, als de ‘free ride’ cultuur door blijft gaan?

Grimmig. Waar we tegenwoordig naartoe gaan is dat mensen überhaupt niet meer willen betalen voor muziek of films. Wanneer een artiest echter niet betaald krijgt, hoe gaan we hier dan mee om? Zonder winst die voortvloeit uit deze creatieve werken, zullen budgetten voor investeringen gaan opdrogen. Dit zal effect hebben op de diversiteit en kwaliteit van een nieuw creatief werk, omdat het heel moeilijk is om een film of boek goedkoop te maken, vooral wanneer daarvoor veel onderzoek nodig is. Wanneer de financiering steeds minder wordt, zullen daardoor boeken en films niet meer over dezelfde ambitie, kwaliteit en diversiteit beschikken als voorheen.

Tegenwoordig horen we mensen zeggen dat concepten zoals Creative Commons, mensen die gratis werken en het geven van donaties dit probleem zullen oplossen, maar deze ideeën zijn afgeleid van de gedachte van 'profiteren zonder bij te dragen'. Daarnaast zal, als een artiest gratis werkt, dit gaan zorgen voor vermindering van andermans salarissen. De band Radiohead heeft bijvoorbeeld hun album gratis weggegeven, maar op die manier maakten ze het wel moeilijker voor andere bands om hun fans voor een vergoeding te vragen en te blijven bestaan. Zelfs voor consumenten zal het denk ik op den duur niet meer aantrekkelijk zijn als ze gewend zijn aan het idee van albums die gratis worden weggegeven, omdat het dan niet meer ‘nieuw’ is.

In het geval dat deze huidige 'meelift situatie’ (free ride) blijft bestaan, zullen de platenmaatschappijen en de entertainment industrie niet meer in staat zijn om zo veel te investeren als tien jaar gelden en zal dit leiden tot culturele verarming. Ik denk altijd mensen zijn die nieuwe dingen creëren, maar op den duur zullen artiesten in deze free ride cultuur niet meer over de middelen beschikken om iets moois neer te zetten en zullen zij niet gehoord worden, wat jammer zou zijn.

Wat zijn je ideeën over de huidige nieuwe business modellen, zoals freemium models (Spotify) en betaalmuren (kranten)? Vullen zij het gat tussen de free ride cultuur en de entertainment industrie? En denk je dat ze succesvol zullen zijn en blijven?

Ik denk dat een versie van deze businessmodellen succesvol zal zijn, hoewel ik niet weet wat voor versie. Het idee van het betalen van een vast bedrag om vervolgens te kunnen luisteren naar alles wat je wilt is een zeer krachtig idee en instrument. Dat is ook te zien in de VS, waar mensen een  bepaald bedrag betalen, waarvoor ze in ruil honderden kanalen op via kabel tv kunnen kijken. Ik denk dat een versie hiervan ook zou kunnen werken voor muziek. De vraag is echter: compenseert Spotify de creatievellingen genoeg om het te laten werken? Dat valt nog te bezien. Tot nu toe heeft Spotify namelijk niet veel geld uitbetaalt in licentie vergoedingen en lijkt zij artiesten een stuk beter te compenseren dan songwriters, maar dit kan in de toekomst veranderen. Indien mensen Spotify leuk vinden en zij bereid zijn meer te betalen voor de streaming dienst kan Spotify dan wellicht ook wel een hoger vast bedrag vragen (en zo de makers meer compenseren).

Het allerbelangrijkste aspect van een ‘freemium’ business model is dat het deels een betaald systeem is. Zodra je dat hebt, kun je onderhandelen over de hoogte en verdeling van de vergoeding. Waar we het bangst voor zouden moeten zijn is het idee dat je niet hoeft te betalen voor auteursrechtelijk beschermde inhoud en dat alle online content gratis is.

Indien online piraterij en gratis content onze cultuur verergeren, moeten overheden dan ingrijpen om dit te voorkomen? En zo ja, hoe kunnen ze dit voorkomen?

Ja, overheden moeten ingrijpen, alhoewel de juridische basis voor interventie over de hele wereld uiteenloopt. Het is schokkend en belachelijk als mensen zeggen dat er geen wetten online bestaan en de overheid geen gezag heeft in cyberspace. Overheden kunnen ingrijpen door het internet te monitoren op een bepaald niveau en door het innen van belastingen bijvoorbeeld.

Wat belangrijk is dat er altijd een soort grenzen zijn in de ‘echte wereld’ voor alles en die worden bepaald door wetten en handhaving door overheden. Ik denk dat dit ook het geval moet zijn online. De offline wereld kent zeer goede voorbeelden. Zo is er de vrijheid van meningsuiting, maar elk land stelt hieraan grenzen. Ik denk dat er ook grenzen online moeten zijn en overheden moeten beslissen wat deze grenzen zijn en hoe ze deze optimaal kunnen afdwingen, zonder dat het internet wordt verpest.

Is er een rol weggelegd voor ISP’s in de strijd tegen auteursrechtinbreuken op muziek en films?

Dat zou ik graag zien. Er zijn verschillende soorten tussenpersonen en zij moeten enige verantwoordelijkheid op zich nemen en iets van actie ondernemen. Ik denk dat de ISP's de meest voor de hand liggende tussenpersonen zijn om te benaderen. Ze moeten echt actie gaan ondernemen tegen illegale online activiteiten, al is het discussieerbaar wat voor soort actie dit zou moeten zijn.

Wat vind je van de ‘graduate response’ systemen, zoals de punitieve 'Three Strikes Act' in Frankrijk en de 'Six Strikes' in de Verenigde Staten met een meer educatieve aanpak?

Ik denk niet echt dat het relevant is om een onderscheid te maken tussen bestraffende en educatieve benaderingen, want ik zie ze allebei als waarschuwingsprocessen. Ik denk dat een waarschuwing goed is voor de consumenten die inbreuk maken op rechten, om hen erop te wijzen dat wat ze doen verkeerd is. Toch zullen de echte ‘hard-core’ piraten niet gepakt worden, omdat ze altijd wel een manier vinden systemen te omzeilen. We moeten ons richten op de jongeren. Het is belangrijk dat het voor de nieuwe generatie gewoon wordt om voor (beschermde) inhoud te betalen. Ouders en kunstenaars kunnen hierin een rol spelen. Ik denk dat (een klein aantal) mensen van het internet afsluiten vanwege hun illegale activiteiten niet zo productief is. Commerciële piraten zoals Lime Wire moeten echter wel worden gestraft en van het internet worden afgesloten, omdat we zien dat dit inderdaad loont, in de zin dat het aantal online inbreuken afneemt.

De VS heeft een ander beleid in de strijd tegen auteursrechtinbreuken dan Europese landen. Landsgrenzen bestaan echter niet als het gaat om auteursrechtinbreuken. Zou er een soort van wereldwijde benadering moeten zijn om piraterij te bestrijden?

Ja en nee. Natuurlijk zou het goed zijn om een globale aanpak te wensen, waarbij er een uniforme benadering is ter bestrijding van piraterij. We zien echter dat handhaving van het auteursrecht alleen werkt via verdragen. Jammer genoeg zal niet elk land een mondiaal verdrag willen tekenen en - nog belangrijker - zich aan deze regels willen houden. Een goed voorbeeld daarvan is ACTA.

Ik denk dat het niet zo moeilijk voor de EU om een uniform verdrag te creëren ter bestrijding van piraterij. Maar als landen zoals China en Rusland er ook bij betrokken zijn, wordt het ingewikkelder voor deze landen om zich te houden aan zo’n verdrag, nu het niveau van de rechtshandhaving en transparantie varieert. Tot slot is er ook nog een aantal problemen met betrekking tot veiligheid als er geen grenzen zijn op het internet. Daarom is een bepaalde mate van handhaving op dit gebied noodzakelijk om het internet te reguleren.