Nieuw Zeelandse politica bedenkt plan om rechthebbenden te compenseren

Clare Curran, de woordvoerder Communicatie en Informatie Technologie van deNieuw Zeelandse Labour Party, heeft in deze post  op het blog van de Labour Party een aantal ideeën op papier gezet over het opzetten van een eerlijk auteursrechtsysteem in een digitale omgeving.

Curran neemt een impasse waar tussen ISP’s, rechthebbenden en gebruikers. Om daaruit te geraken en een oplossing aan te dragen die recht doet aan de belangen van alledrie de partijen, “Is het tijd om een aantal ideeën te lanceren om vooruit te komen in de bescherming van auteursrecht in een digital tijdperk,” schrijft ze. De grote uitdaging is om “de rechten en inkomsten te beschermen van de producenten van de content in plaats van het in goede banen leiden van toegang tot content of het straffen van hen die zich illegaal toegang verschaffen tot content.” In dat ligt noemt Curran de recente revisie van de Nieuw Zeelandse Auteurswet “bijziend” en “faalt deze rekening te houden met de bredere issues”.

Curran stelt voor om na te denken over een toeslag op internetabonnementen om rechthebbenden te vergoeden. Een onafhankelijke organisatie zou moeten toezien op de distributie van de opbrengsten en zich daarbij vooral richten op content uit Nieuw Zeeland.

Dit idee, hoe waardevol het ook is als bijdrage aan het auteursrechtdebat, heeft een aantal tekortkomingen. Ten eerste gebruiken veel mensen hun internetabonnement niet om muziek te luisteren of films te kijken. Het terugverdienen van kosten door iedereen een te laten betalen omdat het lastig is om hen die zouden moeten betalen aan te wijzen is helemaal niet in het publieke belang. Nieuwe businessmodellen die onbeperkt toegang tot content bieden aan abonnees hebben aangetoond goed te werken. Die richten zich op mensen die graag toegang tot content willen en laten de rest met rust. Gebruikers betalen en niet-gebruikers niet.

Ten tweede is het idee om zich vooral te richten op bescherming van binnenlandse content een protectionistische maatregel die volledig misplaatst is in een markt die zo internationaal opereert als de entertainmentmarkt.