Technische maatregelen (deel II): URL blokkering

Deze week besteden we op Future of Copyright aandacht aan technische middelen om piraterij te bestrijden. Deze middelen kunnen door ISPs worden ingezet om piraterij tegen te gaan, maar ze zijn niet onomstreden. Vandaar dat Future of Coyright de voor- en nadelen op een rij zet. Vandaag deel II: URL blokkering.

Wanneer een ISP van mening is dat via een bepaalde URL (domeinnaam) schadelijke of illegale content wordt aangeboden, dan heeft de ISP de mogelijkheid om deze URL te blokkeren. De meeste ISPs doen dit ook daadwerkelijk. Het gaat dan met name om domeinen waar illegale content zoals kinderporno wordt aangeboden. URL blokkering is een effectief mechanisme om directe downloads van download sites te blokkeren. Voor het tegenhouden van p2p-verkeer is het niet geschikt, omdat p2p-verkeer is opgebouwd uit talloze pakketjes die via verschillende IP-adressen worden binnengehaald. Wat wel een mogelijkheid is, is om p2p ‘aggregators’ zoals de Pirate Bay en Mininova te blokkeren. Op deze manier zal het overgrote deel van de illegale downloaders afhaken.

Vanuit juridisch oogpunt is URL blokkering echter omstreden. URL blokkering staat namelijk op gespannen voet met de vrijheid van meningsuiting. Daarnaast kan een (naar achteraf blijkt) onterechte blokkade van een website een onrechtmatige daad jegens de betrokken site opleveren. De schade die voortvloeit uit de blokkade zou in theorie op de blokkerende ISP verhaald kunnen worden. Ook vanuit commercieel oogpunt kan het voor een ISP niet opportuun zijn om bepaalde sites te blokkeren. ISPs die actief download sites en Bittorrent trackers blokkeren zijn namelijk minder interessant voor consumenten die willen downloaden. Vanuit juridisch en commercieel oogpunt zijn ISPs daarom terecht terughoudend met het blokkeren van URLs en doen dit over het algemeen niet anders dan op last van de rechter. In Denemarken is onlangs op last van de rechter ISP Tele2 bijvoorbeeld gedwongen om toegang tot de Pirate Bay af te sluiten.