Studie ondergraaft theorie van de Long Tail

Een nieuwe studie naar digitale muziekverkopen lijkt te suggereren dat de populaire ‘long tail’ theorie van Anderson niet opgaat voor digitale muziek.

Anderson beschreef zijn theorie in het boek the Long Tail uit 2006. De long tail theorie houdt kort gezegd in dat door het verdwijnen van distributie- en opslagkosten bij digitale distributie niet langer alleen maar hits hoeven te worden verkocht, maar dat ook minder populaire of obscure producten aan kleinere doelgroepen verkocht kunnen worden. Hierdoor verandert de klassieke vraagcurve die een grote ‘kop’ heeft (de hits) en een kleine staart in een curve met een grote kop en een lange staart.

Een nieuwe studie van collectief beheer organisatie MCPS-PRS Alliance laat nu echter zien dat de long tail theorie niet op lijkt te gaan voor digitale muziekverkopen. Van de 13 miljoen beschikbare tracks werden er maarliefst 10 miljoen niet een keer verkocht. In de markt voor singles kwam 80 procent van alle inkomsten uit slechts 52.000 tracks. Van de 1,23 miljoen beschikbare singles werden er minder dan 175.000 überhaupt verkocht.

Anderson heeft via zijn blog gereageerd op het onderzoek en heeft aangegeven dat het succes van de long tail afhankelijk is van goede filters en verwijsmechanismen. Zonder deze mechanismen gaat de long tail theorie niet op en lijkt de digitale vraagcurve zeer veel op de klassieke vraagcurves.